babyadvieslijn.nl Geeft duidelijke tips!

Zwangerschap 1e keer: roze wolk?

De eerste keer zwanger zijn van je eerste kindje: het is zo bijzonder!
Het is magisch dat er een kindje in je groeit, je kindje samen van jou en je partner.
Alles is nieuw en bijzonder. Alles wat er met je lichaam gebeurt is nieuw. Dit geeft een heel special gevoel dat je samen met je partner kan delen en waarover je je samen kan verwonderen.

De eerste 3 maanden de kleine kwaaltjes van vermoeidheid en misselijkheid, het groeien van je borsten en soms al een beetje een buikje. Anderen hebben hier helemaal geen last van en doorstaan fluitend de eerste 3 maanden. Het is zo verschillend verdeelt en je kan er van te voren weinig van zeggen/voorspellen.
Het is mooi om te zien hoe je lichaam veranderd en hoe het een veilige huisje biedt voor je kleintje.
Het is ook een erg stressvolle periode waarin je toeleeft naar de 12 weken grens waarna je meer zekerheid hebt dat de zwangerschap tot een goed einde zal komen.
Voor niet iedereen is dit helaas waarheid, vooral bij een eerste zwangerschap schijnt het miskraampercentage vrij hoog te liggen…..

De tweede 3 maanden voel je je meestal iets beter lichamelijk gezien, de moeheid en misselijkheid wordt minder en verdwijnt hopelijk. Je kan nu nog meer genieten van het idee dat je mamma en pappa gaat worden en een gezinnetje met een prachtig baby’tje gaat vormen.
Je buik begint duidelijke vormen aan te nemen en ook je omgeving begint het nu te zien.
Rond ongeveer 20 weken zou je ook je baby’tje kunnen gaan voelen bewegen, dit is per persoon verschillend en hangt ook af van de ligging van je placenta. Wanneer die aan de voorkant van de baarmoeder ligt zou het kunnen dat je je kindje wat later voelt bewegen.
Dit is ook de periode waarin je je gaat oriënteren op de namen van de baby, de babyspulletjes waaronder de babykamer en de kinderwagen en de geboortekaartjes.

De laatste 3 maanden wordt het weer wat zwaarder lichamelijk. Je buik neemt nu de proporties aan waarbij het soms in de weg kan gaan zitten. Vooral bij lichamelijke activiteiten zoals stofzuigen, zware boodschappen tillen en na een hele dag werken voel je de vermoeidheid in je lichaam. Je kan wat last gaan krijgen van harde buiken, een trekkerig gevoel in de buik en een zeurderig gevoel in de onderrug. Traplopen wordt zwaarder, wandelen en fietsen hou je soms ook minder lang vol. Je moet je lichaam wat meer in acht gaan nemen en ontzien. Misschien wat meer hulp gaan vragen bij het huishouden.

De laatste maand, je hebt nu zwangerschapsverlof en hoeft niet meer te werken. Je bent bezig met de laatste puntjes op de i te zetten.
De babykleertjes wassen en de kast/commode in de babykamer in richten, eventueel je tas klaar maken om in het ziekenhuis te bevallen.
Vaak heb je last van “nesteldrang”, je wilt perse dat je huis schoon en opgeruimd is. Alle laatste dingetjes moeten af, als er nog wat geschilderd of opgehangen moet worden.
Je partner kan hier best een beetje gek van worden, van al die klusjes.
Je hebt nu de tijd om met je vriendinnen koffie te drinken en om ’s middags een lekker dutje te doen. Neem hier ook de tijd voor als je die behoefte voelt! Als je kindje er straks is kom je zeker wat slaap tekort.
Je gaat je psychisch voorbereiden op de bevalling, gaat eventueel nog naar de laatste zwangerschapsgymlessen.

Lichamelijk:
De bloedtoevoer naar je buik en geslachtsorganen neemt toe. Je kunt merken dat je schaamlippen wat dikker en gevoeliger worden. Ook je borsten groeien vaak een maatje (of twee), soms zie je zelfs de blauwe aderen verschijnen op je borsten. Je tepels worden groter en vaak ook wat donkerder. Het kan zijn dat ook over de lengte van je buik een donkere streep verschijnt, dit gebeurd allemaal onder invloed van je hormonen.
Last van bandenpijn, een trekkerig/pijnlijk gevoel in de liezen, buik en onderrug kan vanaf het begin van je zwangerschap optreden. Sommigen hebben er echter nooit last van.
Met name aan het einde van je zwangerschap kun je last krijgen van je bekken en je schaambotje, dit komt met name omdat je onder invloed van hormonen een verweking krijgt van je bekken om de bevalling te vergemakkelijken. Hierdoor kan je een wat waggelend loopje krijgen.

Geestelijk/hormonaal:

Onder invloed van hormonen kan er ook geestelijk veel veranderen. Je kunt last hebben van moodswings waarbij je je labiel voelt. Huilbuien zonder reden zijn hierbij geen uitzondering.
Het kan zijn dat je baziger wordt en humeuriger naar je geliefden, soms herken je jezelf niet meer terug.
Twijfels over je relatie en de toekomst kunnen hierdoor naar boven komen. Hou vol en praat er veel over, trek op tijd aan de bel als je somber of angstig blijft. Dit kan een teken zijn voor pre- en/of postnatale depressie. Je moet wel kunnen blijven genieten van je zwangerschap!

Ze zeggen dat je ook 9 maanden moet uittrekken om te ontzwangeren. Zolang je borstvoeding geeft blijven de hormonen deels aanwezig en sommige vrouwen merken pas bij het afbouwen/stoppen van de borstvoeding dat ze zich weer zichzelf gaan voelen.

De bevalling

Tegenwoordig zijn er minder vrouwen dan vroeger die zich op de bevalling voorbereiden middels zwangerschapsgym/yoga dan vroeger.
De bevalling is nou eenmaal iets wat je moet doorstaan om je kindje in de armen te kunnen sluiten. Gelukkig worden humane manieren van bevallen steeds meer geaccepteerd in ons land. Als je wilt bevallen met pijnstilling of ruggenprik kan je dit in ieder geval voor de bevalling bespreekbaar maken bij je verloskundige, die kan je helpen met het verdere traject.

Van je verloskundige krijg je een formulier waarop staat wat je moet doen wanneer de bevalling zich aandient. Daarop staat beschreven hoe vaak je weeën moet hebben voordat je de verloskundige moet bellen. Als je het niet vertrouwt of als je angstig bent kun je altijd je verloskundige bellen.

Als je regelmatig duidelijke contracties hebt die pijnlijk zijn en om de paar minuten komen kan je zeggen dat de bevalling is begonnen. Het verschilt echter per vrouw hoe snel je ontsluiting vordert.
De eerste paar uur weeën zijn namelijk ontsluitingsweeën waarbij de baarmoedermond zich opent om een doorgang te maken voor de baby. Dit moet ongeveer 10cm worden, de grootte van het babyhoofdje, dan heb je volledige ontsluiting en mag je gaan persen.
Veel vrouwen vinden de ontsluitingsweeën zwaarder dan de persweeën, de ontsluitingsweeën moeten worden weggezucht en duren uren. In tegenstelling tot de persweeën waarbij je tegen de pijn in mag duwen, dit geeft je ook wat meer de controle terug. De verloskundige zal je in principe maximaal 2 uur laten persen. Als het langer duurt kan het gevaar opleveren voor je kindje.
Je verloskundige zal je aanmoedigen tijdens het persen en je instructies geven, het is belangrijk om deze op te volgen. Dit zal je bevalling bespoedigen en kan je na de bevalling eventueel overbodige blessures (zoals bijvoorbeeld gebarsten adertjes in je ogen) besparen.
Met het persen werk je toe naar het moment dat het hoofdje staat, zoals ze dat noemen.
De bovenkant van het hoofdje blijft dan staan in de vagina en zakt niet meer terug naar binnen. Op dit moment moet je zeker naar je verloskundige luisteren, zij zal je zeggen te zuchten. Je vagina moet even de tijd krijgen om aan de rek te wennen die er nu opstaat voordat je het hele hoofdje erdoor heen perst. Pers je toch in plaats van te zuchten dan heb je kans dat je naar uitscheurt. Terwijl het hoofdje staat kan je een heftig brandend gevoel hebben in je vagina, dit is de rek die erop staat.